Mama

Mama foto

Het is vreemd hoe je door leeft maar toch verdwijnt. Wegzakt in je eigen kleine wereldje. Hoe de wereld doorgaat maar je het niet echt merkt. Het feit dat je opeens ruim 700 nieuwe emails hebt is een aanwijzing. Ow, heb ik daar al ruim een maand niet meer naar gekeken? Ach, het meeste is toch reclame. Het feit dat ik mijn laatste video ruim 7 maanden geleden heb geupload is een aanwijzing. Zo leuk als ik het vind, ik kan me er niet toe zetten. Het feit dat ik al maanden niet meer naar dat laatste beetje school heb gekeken dat ik af moet maken en aan me knaagt. Dat is echt belangrijk, maar toch kan ik me er niet toe zetten. Het is vreemd hoe alles verder gaat en ik, ik sta stil.

Mama blijf nog even bij me,
Laten we praten als weleer.
Mama wordt nog even wakker,
Als je niets zegt doet het zo’n zeer.

De dagelijkse dingen lijken langs me heen te gaan. Dagen vliegen en kruipen voorbij. Ik weet dat ik afwezig ben. Verloren in een serie of geabsorbeerd door een boek. Een welkome afleiding van de plagende gedachten en herinneringen. De droom of nachtmerrie die me achtervolgt tijdens de dag. Waar anders te verstoppen dan in een wereld die niets heeft te maken met de dagelijkse realiteit? Toch ben ik omringd door zoveel liefde en affectie. Ik voel me welkom en geliefd. Maar die liefde accepteren en de moed verzamelen om een stap vooruit te doen, lijkt nu onmogelijk en buiten mijn bereik.

Mama en ik

Waarom moet je me verlaten?
Waarom laat je me alleen?
Waarom maak je me verdrietig?
Het voelt als zo gemeen.

Het is zoals ik op de uitvaart zei: “Karin Bloemen zingt het zo treffend. De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen, van dan af aan wat grijzer verft. De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein. De dag waarna je nooit meer kind zult zijn.” Het is een belachelijk en onwerkelijk idee. Geen moeder meer hebben. Nu de feestdagen er aan komen word ik des te meer herinnerd aan het ‘perfecte familie’ concept. Overspoeld word je met foto’s van blije en perfecte gezinnetjes rond een prachtige boom met fonkelende lampjes. Mijn gelukkigste herinneringen aan mijn jeugd zijn van de kerst en die herinneringen zijn nu overal. De uitgebreide vier gangen diners die mijn moeder kookte, de cadeautjes onder de boom, samen film kijken met bergen koek en chocolade. Dit is de eerste kerst zonder haar.

Maar ik weet het is jouw schuld niet,
Jij wilt blijven als je kunt.
Als je nog kon dan zou je vechten,
Maar het is je niet gegund.

Familie

Begrijp me niet verkeerd, het gaat niet heel slecht met me. Ik ben niet constant verdrietig. Ik ben hier niet constant mee bezig. Het zijn bepaalde momenten waarop het opeens extra hard binnenkomt. De domste, meest alledaagse dingen laten je opeens een herinnering herleven. Wat me blijft verbazen is de snelheid waarmee de wereld verder gaat. Hoe snel de mensen om je heen alles vergeten. Alles gaat door, maar ik sta stil. En voor nu, hoe frustrerend het ook kan zijn, vind ik dat ok. In de woorden van Andrew Biersack: “I couldn’t see the world there right in front of me. But now I can… I believe that we all fall down sometimes. Can’t you see that we all fall down sometimes?”

Slaap dus maar zacht mijn lieve mama,
Je lijdensweg was al zo lang.
Heb nu maar vrede na die tranen,
En wees vooral maar niet meer bang.

Leave a Reply